Ineens zijn we weer ruim een maand verder.

Omdat er toch zo nu en dan mensen op dit weblog kijken zal ik maar eens wat schrijven hoe het ons deze wointer vergaat.

Nog steeds af en toe sneeuw en dat geeft mooie plaatjes, maar we zijn het eigenlijk wel zat. Vorige week waren we een midweekje op Texel en ook daar speelde de sneeuw ons parten.

De knie van Wieger geeft nog steeds problemen en met die sneeuw, ja, dan is het extra uitkijken natuurlijk. Er was een heerlijk zwembad op Texel, maar ook in het water blijft Wieger last houden…

Vandaag is mijn  oud-collega ds Hans Leijdekkers begraven. De kerk was al helemaal vol, de mensen woerden ook opgevangen in de grote en later ook de kleine zaal van Ige, om daar de dienst op groot scherm te kunnen volgen. Helaas moest Wieger alleen gaan, want ik ben geveld door de griep. Geen hoge koorts, maar wel alle griepverschijnselen: pijn overal en hoesterig en af en toe erg benauwd. Gelukkig helpen de astma-medicijnen en de paracetamols wel en zo ben ik af en toe een poosje uit bed.

Vanavond viert zwager Jugo zijn 50e verjaardag en helaas, daar zijn wij dus niet bij.

Maar er zijn ook leuke dingen. Ilse en de jongens kunnen in hun huis blijven wonen. De rechter heeft de eis van J. afgewezen en Ilse kan hen nu voor een redelijk bedrag uitkopen. Zeg ik dat niet netjes? Ik dacht het wel! We zijn natuurlijk reuze blij, want zo blijft het huis "in de familie" .

Met de kleinkinderen gaat het lekker. Inmiddels heeft Daan zijn vijfde tand en staat in de box. Joxeblle doet het allemaal op haar gemak, die ligt nog heerlijk op haar buik te spelen en bekijkt het allemaal vanuit die postitie.

met de andere kinderen gaat het ook prima! Die genieten van alle sneeuw die uitnodogt tot sleexebn.

Marc en Thijs

Lotte, Tessa en Daan

Extreme gladheid in Noord-Holland.

Geen strooizout meer bij de gemeente Anna Paulowna.

We merken het en nu blijven we maar thuis.

Koffie genoeg en eten hebben we ook wel voor een week in huis.

Gelukkig hebben we hier verwarmde huizen. Hoe zou dat in het oosten van Europa zijn? Van Dorkas zien we de beelden wel eens. Moldavixeb, Oekraxefne, gfrote delen van Rusland.

Wat zijn wij dan rijk. Comportabel thuis achter de tv of pc. Bellen met de familie.

Genoeg te eten en te drinken en ja, een warm bed, een warme douche…

Daar gingen we dan vanmorgen. Het was een witte wereld en ruim op tijd gingen we van huis om toch te laat in Alkmaar aan te komen.

Zo’n beetje iedereen was te laat en zodoende had het geen verveldende gevolgen.

Wieger was opgeroepen om bij de dokter te komen om te kijken of hij nog terecht in de ziektewet zat. Nou, dat beaamde de dokter toch wel direkt en zekerder nog, nadat zij de knie had gezien. Ze was verbaasd hoeveel vocht er nog in de knie zat. En dat terwijl wij de knie niet zo dik vonden, want het was immers nog vroeg op de dag.

Het belangrijkste is het revalideren, zorgen dat de knie verder in omvang afneemt en hopen dat de pijn minder wordt. Eind januari moet Wieger weer naar de orthopeed in Hoorn en over veir maanden volgt er een nieuwe oproep bij het CWI.

Wat is mooier dan ons eigen kerkje in een witte wereld.

Hier zijn wij iedere zondag om samen te komen met anderen

om te luisteren, te zingen en te bidden.

Na lid te zijn geweest van grote gemeenten in den lande,

was het voor mij heerlijk om hier opgenomen te worden

in de gemeente. Eeen gewone PKN kerk, de Lucaskerk in Winkel.

Een gewone kerk met gewone mensen van allerlei pluimage.

Misschien daarom wel zo fijn.

Kijk maar eens op www.lucaskerkwinkel.nl en bezoek dan vooral

de fotosite.

Inmiddels is Wieger vanaf 22 mei thuis en we genieten wel van het samen thuis zijn, maar…

Alle kilootjes die ik eraf had zijn er weer bij…

Wieger heeft ook een maat groter van broek…

Dus we moeten afvallen. Niet meer gezellig samen naar de supermarkt, maar een lijstje mee.

wel samen aan de koffie, maar geen koek (je) erbij

Misschien wat eerder naar bed, want ik heb ‘s avonds het meeste trek in iets lekkers.

Wieger is van het zoete, dus overdag snoepmomenten en ik ben van de hartige hap.

Ik hoop dat we elkaar kunnen stimuleren, het lijkt me in ieder geval makkelijker als je samen de strijd aan gaat.

Na jaren weer terug op weblog. En de berichten op op hyves. Kan dat? Proberen maar weer.

Er is heel wat gebeurd. Inmiddels hebben we 8 (!) kleinkinderen.

Ik werk niet meer in Schagen en Wieger niet meer in Stede Broec.

Wieger zit thuis met een nieuwe knie en misschien moet hij nog een nieuwe knie.

We hebben een stacaravanb in Voorthuizen, waar ook Femke en Ilse een tweede huisje hebben. Kortom, het leven in nog steeds gezellig en ik zal proberen de draad weer op te pakken zo nu en dan wat bloggen over ons leventje.

ER KLINKT MUZIEK IN DE POLDER

In een polder in de Kop van Noord-Holland
waar lucht en land elkaar ontmoeten,
waar de koeien nog buiten lopen
en in het voorjaar de lammetjes op de Westfriesedijk dartelen
daar is het leven goed en genieten wij van het leven en van elkaar.

Regelmatig komen onze dochters (vier!) langs en als de kleinkinderen er zijn, voelen we ons rijk.
Ieder jaar zo’n lief kindje erbij, dat is toch prachtig.

Opa en oma zijn, daar genieten we van,

Maar ook van de andere dingen in ons leven.

Om die dingen te delen heb ik dit weblog, waar ik af en toe hoop te schrijven

om met mijn vrienden en familie te delen.

Gewoon, omdat het leven de moeite waard is…

Blazen!!!

Ik heb soms van die akelige dagen
Dat alles me te groot wordt en te veel
En wat ik aangehaald heb, kan ik slecht verdragen
En alles wat ik nog moet doen, dat grijpt me naar de keel
Ik word al zenuwachtig wakker
Dat wordt alleen maar erger door dat driftige gejakker
En een koffer vol verantwoordelijkheid waaraan ik me vertil
En honderdduizend dingen die ik eigenlijk niet wil
En ik moet nog zo veel doen, ik moet nog zo veel doen
Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

Veilig achterop bij vader op de fiets
Vader weet de weg en ik weet nog van niets
Veilig achterop, ik ben niet alleen
Vader weet de weg, vader weet waarheen
Ik weet nog hoe het rook, ik weet nog hoe het was
Met m’n armen om ‘m heen, m’n wang tegen z’n jas
Vader weet de weg en ik weet nog van niets
Veilig achterop bij vader op de fiets

En ik heb zo vaak een onbestemd verlangen
Een zeurderig gevoel van droevigheid
En dat verlangen dat kan dagen blijven hangen
En waar ik ga of lig of sta, ik raak het niet meer kwijt
Niks is leuk en niks is boeiend
Alles is vervelend en mateloos vermoeiend
Een lusteloze, levenloze, wezenloze heer
Die treurig zit te kijken naar de wereld en het weer
En ik moet nog zoveel doen, ik moet nog zoveel doen
Kan ik nou vandaag niet weer eens even net als toen

Veilig achterop bij vader op de fiets
Vader weet de weg en ik weet nog van niets
Veilig achterop, ik ben niet alleen
Vader weet de weg, vader weet waarheen
Ik weet nog hoe het rook, ik weet nog hoe het was
Met m’n armen om ‘m heen, m’n wang tegen z’n jas
Vader weet de weg en ik weet nog van niets
Veilig achterop bij vader op de fiets

een liedje van Paul van Vliet (bijna 71!)